Ο Χρήστος Λεττονός έφυγε από τη ζωή μόλις στα 45 του χρόνια, με έναν τραγικό τρόπο που σόκαρε: κάηκε ζωντανός την ώρα που κοιμόταν. Μια φωτιά που, όπως λένε όσοι τον γνώρισαν, έμοιαζε με εκείνη που έκαιγε πάντα μέσα του.Μπορεί να έζησε λίγα χρόνια, όμως πρόλαβε να δημιουργήσει όσο λίγοι. Ο Χρήστος Λεττονός δεν ήταν απλώς ένας ηθοποιός ή ένας τραγουδιστής. Ήταν ποιητής, ζωγράφος, συνθέτης, παρουσια…
Ο Χρήστος Λεττονός έφυγε από τη ζωή μόλις στα 45 του χρόνια, με έναν τραγικό τρόπο που σόκαρε: κάηκε ζωντανός την ώρα που κοιμόταν. Μια φωτιά που, όπως λένε όσοι τον γνώρισαν, έμοιαζε με εκείνη που έκαιγε πάντα μέσα του.
Ένας καλλιτέχνης που δεν χωρούσε σε μία ιδιότητα
Μπορεί να έζησε λίγα χρόνια, όμως πρόλαβε να δημιουργήσει όσο λίγοι. Ο Χρήστος Λεττονός δεν ήταν απλώς ένας ηθοποιός ή ένας τραγουδιστής. Ήταν ποιητής, ζωγράφος, συνθέτης, παρουσιαστής παιδικών εκπομπών στην τηλεόραση. Ένας πολυσχιδής δημιουργός που δεν περιορίστηκε ποτέ σε μία μόνο ταυτότητα.
Ο Θ. Νιάρχος τον περιγράφει ως «ταλαντούχο και πολυεδρικό καλλιτέχνη, που όπως καταδεικνύεται και από τα ποιήματά του, υπήρξε και μία εντελώς ξεχωριστή φωνή. Ζωηρός, αντισυμβατικός, επαναστατημένος, συνειδητοποιούσε την ποίηση ως μία πράξη ανταρσίας και εσωτερικής λύτρωσης».
Και πράγματι, αυτός ήταν ο Χρήστος Λεττονός. Στα 21 του χρόνια, με μία και μοναδική ποιητική συλλογή, κατάφερε – όπως σημειώνει ο Βαγγέλης Χρόνης – να παραδώσει μαθήματα ποίησης και φιλοσοφίας. Ο Γιάννης Κοντός τον θυμάται ως «ένα παιδί ψηλό, ξανθωπό, με φωνή μπάσα, συνεσταλμένος, ευγενής, με χαμηλωμένα μάτια – όπως ταιριάζει στην περίπτωση, που θα έλεγε και ο Καβάφης».
Η ποίηση του επιστρέφει σε δύσκολη εποχή
Για πρώτη φορά, όλα τα ποιήματά του συγκεντρώνονται σε έναν τόμο-αφιέρωμα, μαζί με ανέκδοτο υλικό. Η κυκλοφορία τους συνέπεσε με τη δεύτερη έξαρση της πανδημίας και το δεύτερο γενικό lock down. Μια συγκυρία που κανείς δεν είχε προβλέψει, ούτε οι άνθρωποι του «Μετρονόμου» ούτε κανείς άλλος.
Κι όμως, ήταν η στιγμή που η ποίηση έδειξε ξανά τη δύναμή της. Γιατί, όσο παράξενο κι αν ακούγεται, ναι, η Ποίηση θα μας σώσει. Εκείνη μας κρατά ζωντανούς.
Οι στίχοι που μιλούν μόνοι τους
Αν όλα τα παραπάνω χρειάζονται απόδειξη, αρκούν οι στίχοι του:
«Δεν είναι τόσο εύκολος όσο νομίζεις / ένας περίπατος στο Ζάππειο / χωρίς την αστυνομική σου ταυτότητα / περιπολικά σε σταματάνε στις γωνιές / ερωτήσεις / ‘‘Ποιος είσαι; Τι ζητάς στο πάρκο τέτοια ώρα;’’ /αμύνεσαι απελπισμένα / ‘‘για ποιον με περάσατε; / εγώ έχω ραντεβού με το κορίτσι μου / τι σχέση έχω εγώ μ’ αυτούς;’’/ και το μυαλό σου κολλημένο σε φράση που είχε πει / κάποιος Χριστός πολύ παλιά στον Πέτρο / δεν ξεγελάς κανέναν πια».
Δείτε το βίντεο-αφιέρωμα:
