Η ιστορία του Brian Robson είναι βγαλμένη από σενάριο ταινίας. Στα 19 του, βαθιά δυστυχισμένος με τη ζωή του στην Αυστραλία, πήρε μια απερίσκεπτη, αλλά ευφυή απόφαση: να επιστρέψει στο σπίτι του στο Κάρντιφ, ταχυδρομώντας τον εαυτό του.Ο Brian Robson, μόλις 19 ετών τότε, είχε μεταναστεύσει στην Αυστραλία στο πλαίσιο ενός προγράμματος υποβοηθούμενης μετανάστευσης για να εργαστε…
Η ιστορία του Brian Robson είναι βγαλμένη από σενάριο ταινίας. Στα 19 του, βαθιά δυστυχισμένος με τη ζωή του στην Αυστραλία, πήρε μια απερίσκεπτη, αλλά ευφυή απόφαση: να επιστρέψει στο σπίτι του στο Κάρντιφ, ταχυδρομώντας τον εαυτό του.
Η περιπέτεια της ζωής του
Ο Brian Robson, μόλις 19 ετών τότε, είχε μεταναστεύσει στην Αυστραλία στο πλαίσιο ενός προγράμματος υποβοηθούμενης μετανάστευσης για να εργαστεί στους σιδηροδρόμους της Βικτώρια. Όμως, παρόλο που είχε δουλειά, ήταν βαθιά δυστυχισμένος και ήθελε απεγνωσμένα να επιστρέψει στην πατρίδα του. Το πρόβλημα ήταν ότι είχε δεσμευτεί να μείνει στην Αυστραλία για δύο χρόνια. Για να σπάσει το συμβόλαιο, θα έπρεπε να πληρώσει περίπου 800 λίρες για να αποζημιώσει την κυβέρνηση της Αυστραλίας και να καλύψει το αεροπορικό του εισιτήριο, ένα ποσό που ήταν αδύνατο να βρει, καθώς ο μηνιαίος μισθός του ήταν μόλις 30 λίρες.
Τότε ήταν που του ήρθε η ιδέα: να στείλει τον εαυτό του ως αεροπορικό φορτίο. Για να το κάνει πραγματικότητα, χρειαζόταν τη βοήθεια δύο καλών του φίλων, του Paul και του John, δύο Ιρλανδών που εργάζονταν μαζί του. Οι δυο τους στην αρχή τον πέρασαν για τρελό, αλλά μετά από μια εβδομάδα διαρκών προσπαθειών, ο Brian κατάφερε να τους πείσει.
Ο Brian χρειάστηκε ιδιαίτερα τη βοήθεια του Paul, γιατί είχε πρόσβαση σε γραφομηχανή, απαραίτητη για να γίνουν οι σωστές διαδικασίες και να ετοιμαστούν τα χαρτιά του φορτίου. Ο John ήταν μαζί του σε όλη την περιπέτεια, ενώ ο Paul δίσταζε περισσότερο, φοβούμενος τις πιθανές συνέπειες για την πράξη τους. Ωστόσο, συμφώνησαν να τον βοηθήσουν, με τον όρο να τους κρατήσει μακριά από οποιαδήποτε δημοσιότητα.
Οι τρεις φίλοι έβαλαν τον Brian σε ένα ξύλινο κιβώτιο, στο μέγεθος ενός μικρού ψυγείου, μαζί με μαξιλάρια, έναν φακό και δύο μπουκάλια: ένα για νερό και ένα για… ούρα. Η διαδρομή αποδείχθηκε πιο δύσκολη και επικίνδυνη από ό,τι μπορούσε να φανταστεί. Το κιβώτιο του Brian έπρεπε να πετάξει κατευθείαν για Λονδίνο, αλλά το φορτίο του άλλαξε πορεία και κατέληξε στο Λος Άντζελες.
Εκεί, έμεινε για 22 ολόκληρες ώρες όρθιος, μέσα στο κιβώτιο, με το κεφάλι προς τα κάτω, υποφέροντας αφόρητους πόνους και λιποθυμίες. Κατάλαβε, με τον πιο επώδυνο τρόπο, ότι η ένδειξη «Αυτή η πλευρά επάνω» δεν σήμαινε τίποτα για τους εργάτες.
Η περιπέτεια του Brian μέσα στο κιβώτιο διήρκεσε πέντε ημέρες. Όταν επιτέλους προσγειώθηκε το αεροπλάνο και βρέθηκε σε έναν χώρο αποθηκών, νόμισε ότι ήταν πια στο Λονδίνο.
Καθώς προσπαθούσε να βρει τον φακό του, τον άκουσαν δύο άνδρες. Ο Brian άκουσε ότι μιλούσαν με αμερικανική προφορά και τρόμαξε. Ένας από τους εργάτες κοίταξε από μια τρύπα στον ξύλινο φλοιό του κιβωτίου και τα μάτια τους συναντήθηκαν. Ο εργάτης έκανε ένα μεγάλο βήμα πίσω, ουρλιάζοντας, «Είναι ένα πτώμα εκεί μέσα!»
Μετά από μια ώρα, επενέβησαν τα πάντα. Το FBI, η CIA, η ασφάλεια του αεροδρομίου, ασθενοφόρα. Ο Brian, παγωμένος και άκαμπτος, μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο όπου και κατάφερε να συνέλθει. Οι Αμερικανοί δεν τον κατηγόρησαν, αντιθέτως τον έστειλαν με αεροπλάνο πίσω στο Λονδίνο… αυτή τη φορά στην καμπίνα των επιβατών.
Ο Brian Robson, στα 80 του σήμερα, έχει γράψει ένα βιβλίο για την περιπέτειά του με τίτλο «The Crate Escape». Κοιτώντας πίσω, δεν μπορεί να πιστέψει την ιδέα που είχε: «Ήταν ηλίθιο», λέει. «Αν τα παιδιά μου προσπαθούσαν να κάνουν κάτι τέτοιο, θα τους σκότωνα. Αλλά τότε ήταν διαφορετική εποχή».
Τώρα, η μόνη του επιθυμία είναι να βρει τους Ιρλανδούς φίλους του, τον Paul και τον John. Γράφοντάς τους από την Ουαλία μόλις επέστρεψε, δεν έλαβε ποτέ απάντηση. «Αν τους ξανασυναντούσα», λέει, «απλώς θα ήθελα να τους πω συγγνώμη που τους έβαλα σε αυτή τη διαδικασία και ότι μου έλειψαν όταν επέστρεψα». Και βέβαια, θα ήθελε να τους κεράσει ένα ποτό.
Δείτε και αυτά