Σχεδόν οι μισοί Έλληνες δηλώνουν ότι δεν μπορούν να καλύψουν οικονομικά ούτε μία εβδομάδα διακοπών τον χρόνο, με την κατάσταση να γίνεται ακόμη πιο δύσκολη για τις οικογένειες με παιδιά.Παρότι η Ελλάδα προβάλλεται διεθνώς ως ένας από τους κορυφαίους τουριστικούς προορισμούς, για μεγάλο μέρος των κατοίκων της η πραγματικότητα είναι τελείως διαφορετική. Σύμφωνα με τα πιο πρόσφατα στοιχεία της Eurost…
Σχεδόν οι μισοί Έλληνες δηλώνουν ότι δεν μπορούν να καλύψουν οικονομικά ούτε μία εβδομάδα διακοπών τον χρόνο, με την κατάσταση να γίνεται ακόμη πιο δύσκολη για τις οικογένειες με παιδιά.
Παρότι η Ελλάδα προβάλλεται διεθνώς ως ένας από τους κορυφαίους τουριστικούς προορισμούς, για μεγάλο μέρος των κατοίκων της η πραγματικότητα είναι τελείως διαφορετική. Σύμφωνα με τα πιο πρόσφατα στοιχεία της Eurostat για το 2024, σχεδόν ένας στους δύο πολίτες δεν μπορεί να αντέξει οικονομικά ούτε μία εβδομάδα διακοπών μακριά από το σπίτι. Το ποσοστό φτάνει το 46%, φέρνοντας την Ελλάδα στη δεύτερη χειρότερη θέση στην Ευρωπαϊκή Ένωση ως προς τη δυνατότητα των πολιτών να κάνουν έστω και ολιγοήμερες ετήσιες διακοπές.
Μόνο η Ρουμανία καταγράφει υψηλότερο ποσοστό «αδυναμίας διακοπών» με 58,6%, ενώ ακολουθεί η Βουλγαρία με 41,4%. Στην άλλη πλευρά της κατάταξης βρίσκονται χώρες όπως το Λουξεμβούργο, η Σουηδία και η Ολλανδία, όπου τα αντίστοιχα ποσοστά είναι μονοψήφια ή χαμηλά, αναδεικνύοντας το χάσμα που χωρίζει τα ευρωπαϊκά κράτη. Η δυνατότητα για μία εβδομάδα διακοπών δεν θεωρείται πολυτέλεια, αλλά βασικός δείκτης υλικής και κοινωνικής ευημερίας. Για την Ευρωπαϊκή Ένωση, η στέρηση αυτής της δυνατότητας αποτελεί μορφή κοινωνικής αποστέρησης, καθώς η ξεκούραση και η αναψυχή συνδέονται άμεσα με την ποιότητα ζωής και την ψυχική ισορροπία.
Σε επίπεδο Ευρωπαϊκής Ένωσης, το 27% των πολιτών άνω των 16 ετών δηλώνει ότι δεν έχει τη δυνατότητα να χρηματοδοτήσει διακοπές μίας εβδομάδας. Αν και το ποσοστό αυτό εμφανίζεται ελαφρώς μειωμένο σε σύγκριση με προηγούμενα έτη, εξακολουθεί να αφορά περισσότερους από 120 εκατομμύρια ανθρώπους.
Η κατάσταση στην Ελλάδα παραμένει πιεστική
Στην Ελλάδα, τα στοιχεία δείχνουν ότι το πρόβλημα παραμένει έντονο. Παρά μια μικρή βελτίωση σε σχέση με τη δεκαετία της κρίσης, το ποσοστό όσων δεν μπορούν να πάνε διακοπές παραμένει σταθερά υψηλό και αισθητά πάνω από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο.
Ακόμη πιο ανησυχητική είναι η εικόνα για τις οικογένειες με παιδιά. Σύμφωνα με δεδομένα της ΕΛΣΤΑΤ για τις συνθήκες διαβίωσης παιδιών έως 15 ετών, το 26% των νοικοκυριών με τουλάχιστον ένα παιδί δεν μπορεί να προσφέρει στα παιδιά του μία εβδομάδα διακοπών. Το ποσοστό εκτοξεύεται στο 60,3% για τα φτωχά νοικοκυριά, ενώ ακόμη και στις μη φτωχές οικογένειες περίπου μία στις έξι δηλώνει ότι δεν έχει τη δυνατότητα να καλύψει το σχετικό κόστος. Ιδιαίτερα εκτεθειμένες είναι οι μονογονεϊκές και οι πολύτεκνες οικογένειες, όπου η αδυναμία διακοπών φτάνει ή και ξεπερνά το 50%. Τα στοιχεία αυτά επιβεβαιώνονται και από έρευνες που καταγράφουν τις προθέσεις των νοικοκυριών για το καλοκαίρι.
Σύμφωνα με μετρήσεις του ΙΕΛΚΑ, περισσότεροι από τους μισούς καταναλωτές δεν σκοπεύουν να φύγουν για διακοπές το φετινό καλοκαίρι. Όσοι τελικά ταξιδέψουν, αναμένεται να μειώσουν σημαντικά είτε τη διάρκεια είτε τις δαπάνες των διακοπών τους. Βασικοί λόγοι είναι το περιορισμένο διαθέσιμο εισόδημα, το αυξημένο κόστος μετακίνησης και οι υψηλές τιμές διαμονής. Πολλοί επιλέγουν πλέον λύσεις χαμηλότερου κόστους, όπως φιλοξενία σε σπίτια συγγενών ή σύντομες αποδράσεις κοντά στον τόπο κατοικίας τους.
Η ακρίβεια βαραίνει όλη την Ευρώπη
Σε ευρωπαϊκό επίπεδο, η αδυναμία πρόσβασης σε διακοπές συνδέεται όλο και περισσότερο με την άνοδο του κόστους ζωής. Μελέτες της Ευρωπαϊκής Συνομοσπονδίας Συνδικάτων δείχνουν ότι περίπου 40 εκατομμύρια εργαζόμενοι στην Ευρωπαϊκή Ένωση δεν μπορούν να αντέξουν οικονομικά μία εβδομάδα διακοπών. Το φαινόμενο εντοπίζεται κυρίως σε χώρες με χαμηλότερους μισθούς και αυξημένες δαπάνες για βασικά αγαθά.
Η τάση αυτή αποτυπώνει μια βαθύτερη κοινωνική πραγματικότητα. Η λεγόμενη «φτώχεια στις διακοπές» δεν αφορά απλώς την απουσία ταξιδιών, αλλά συνδέεται άμεσα με τις εισοδηματικές ανισότητες και τη διαρκή άνοδο του κόστους στέγασης, ενέργειας και μεταφορών, που περιορίζουν ολοένα και περισσότερο τα περιθώρια αναψυχής για εκατομμύρια πολίτες.
Δείτε και αυτά