Η Μέριλιν Μονρόε έφυγε από τη ζωή μόλις στα 36 της χρόνια, όμως περισσότερες από έξι δεκαετίες μετά τον θάνατό της, παραμένει ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα πρόσωπα στην ιστορία του κινηματογράφου. Πίσω από την εικόνα της απόλυτης σταρ, όμως, υπήρχε μια γυναίκα με ανασφάλειες, όνειρα και επιθυμίες που ελάχιστα είχαν να κάνουν με τη λάμψη του Χόλιγουντ.Μια σπάνια ματιά σε αυτή τη διαφορετική Μέριλιν π…
Η Μέριλιν Μονρόε έφυγε από τη ζωή μόλις στα 36 της χρόνια, όμως περισσότερες από έξι δεκαετίες μετά τον θάνατό της, παραμένει ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα πρόσωπα στην ιστορία του κινηματογράφου. Πίσω από την εικόνα της απόλυτης σταρ, όμως, υπήρχε μια γυναίκα με ανασφάλειες, όνειρα και επιθυμίες που ελάχιστα είχαν να κάνουν με τη λάμψη του Χόλιγουντ.
Μια σπάνια ματιά σε αυτή τη διαφορετική Μέριλιν προσφέρει μια συνέντευξη που παραχώρησε το 1954 στον Έλληνα δημοσιογράφο και θεατρικό συγγραφέα Αλέκο Λιδωρίκη. Τότε η Μονρόε βρισκόταν ήδη στην κορυφή της καριέρας της και το όνομά της είχε γίνει συνώνυμο της κινηματογραφικής γοητείας. Στη συζήτησή της, ωστόσο, δεν μιλά μόνο για την επιτυχία και τη δημοσιότητα.
Μιλά για την ευτυχία που δεν έχει καταφέρει ακόμη να βρει, για την ανάγκη της να αγαπήσει και να αγαπηθεί, για τα δύσκολα παιδικά της χρόνια, αλλά και για την Ελλάδα και τους ανθρώπους της. Φτάνει, μάλιστα, να αποκαλύψει στον Έλληνα δημοσιογράφο ένα όνειρο που μοιάζει πολύ μακριά από τον κόσμο των κινηματογραφικών προβολέων: να αποσυρθεί κάποια στιγμή από το σινεμά και να αποκτήσει παιδιά.
Η συνάντηση του Λιδωρίκη με τη Μονρόε δεν ήταν η πρώτη. Οι δυο τους είχαν γνωριστεί αρκετά χρόνια νωρίτερα, το 1947, όταν εκείνη προσπαθούσε ακόμη να κάνει τα πρώτα της βήματα στα κινηματογραφικά στούντιο. Οκτώ χρόνια αργότερα, η εικόνα ήταν εντελώς διαφορετική. Η νεαρή γυναίκα που γνώριζε τότε είχε μετατραπεί σε παγκόσμιο είδωλο.
Κι όμως, όταν την αντίκρισε ξανά, ο Λιδωρίκης δεν στάθηκε στη σταρ που είχε κατακτήσει το Χόλιγουντ. Είδε πίσω από τη διάσημη εικόνα ένα κορίτσι. «Δεν είναι η Μέριλιν Μονρόε. Είναι ένα κοριτσάκι. Αυτό είναι το μυστικό της», έγραψε χαρακτηριστικά.
Από εκεί ξεκινά μια διαφορετική συζήτηση με τη γυναίκα που ολόκληρος ο κόσμος είχε πλέον μάθει να βλέπει ως σύμβολο της ομορφιάς και του σeξαπίλ. Μια συζήτηση για όσα κρύβονταν πίσω από τον μύθο.
Από την επιτυχία στον «ίλιγγο»
Ο Λιδωρίκης περίμενε να ολοκληρώσει η Μονρόε τα γυρίσματά της για να πραγματοποιήσουν τη συνέντευξη. Όταν εκείνη εμφανίστηκε στον χώρο της συνάντησης, εκείνος περιέγραψε μια γυναίκα που χαμογελούσε με αφοπλιστική φυσικότητα.
Η πρώτη του εντύπωση ήταν πως απέναντί του δεν βρισκόταν η αψεγάδιαστη σταρ που έβλεπε ο κόσμος στις κινηματογραφικές αίθουσες, αλλά ένα κορίτσι που είχε διατηρήσει κάτι από την αθωότητά του.
Η πρώτη ερώτηση αφορούσε την ξαφνική επιτυχία. Πώς αισθάνεται μια γυναίκα που μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα γίνεται ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα πρόσωπα του Χόλιγουντ;
Η απάντηση της Μέριλιν ήταν μονολεκτική.
«Ίλιγγος.»
Αμέσως μετά εξήγησε τι εννοούσε:
«Κάτι που σε ζαλίζει και προσπαθείς να κρατήσεις την ισορροπία σου, για να μη χαθείς μέσα στο ξεφρένιασμα της φαντασίας σου, που τρέχει προς τα πιο τολμηρά όνειρα.»
Η συζήτηση πέρασε στη συνέχεια από τη δημόσια επιτυχία στην προσωπική ευτυχία. Ο Λιδωρίκης τη ρώτησε αν η τεράστια επιτυχία που είχε γνωρίσει συνοδευόταν και από την ευτυχία που αναζητούσε.
Η απάντηση ήρθε χωρίς δισταγμό: «Όχι… Δεν είμαι απόλυτα ευτυχισμένη.»
Αυτό που της έλειπε, όπως εξήγησε, ήταν ο χρόνος για να στραφεί σε κάτι βαθύτερο:
«Θα ήθελα να είχα περισσότερο καιρό στη διάθεσή μου για να διαβάζω, για να μπορέσω να αισθανθώ ποια μπορεί να είναι η βαθύτερη σοφία του ανθρώπου.»
Πίσω από τη λάμψη και την αναγνωρισιμότητα, ο Λιδωρίκης συναντά μια γυναίκα που δεν μιλά για τη δόξα της, αλλά για τη γνώση, τον χρόνο και την ανάγκη της για προσωπική ολοκλήρωση.
«Δεν έχω απελπισθεί καθόλου» για τον έρωτα
Η συζήτηση στράφηκε στη συνέχεια στις προσωπικές σχέσεις της. Η Μονρόε μίλησε με εκτίμηση για τον Τζο Ντι Μάτζιο, αλλά δεν έκρυψε πως εξακολουθούσε να αναζητά τον άνθρωπο με τον οποίο θα μπορούσε να μοιραστεί τη ζωή της.
«Δεν έχω απελπισθεί καθόλου. Κρατώ ορθάνοιχτα τα μάτια μου και διαρκώς τον αναζητώ.»
Για τη Μονρόε, η πραγματική ευτυχία δεν βρισκόταν ούτε στα χρήματα ούτε στη φήμη.
Όταν ο Λιδωρίκης τη ρώτησε πού βρίσκεται η αληθινή ευτυχία, εκείνη απάντησε: «Μονάχα ένας άλλος άνθρωπος – ούτε τα πλούτη, ούτε οι δόξες, ούτε οι θρίαμβοι της ματαιοδοξίας – μπορεί να μεταδώσει το ρίγος της αγάπης.»
Η απάντησή της αποτυπώνει μια αντίφαση που χαρακτήριζε τη ζωή της: ενώ είχε κατακτήσει όλα όσα μπορούσε να της προσφέρει η κινηματογραφική επιτυχία, η προσωπική ευτυχία παρέμενε ζητούμενο.
«Θα ήθελα να είχα γεννηθεί στον τόπο σας»
Σε εκείνο το σημείο, η συζήτηση πήρε μια διαφορετική τροπή. Ο Λιδωρίκης στράφηκε στην Ελλάδα και θέλησε να μάθει τι γνώριζε η Μονρόε για τη χώρα από την οποία καταγόταν ο συνομιλητής της.
Η απάντησή της ήταν απρόσμενη: «Θα ήθελα να είχα γεννηθεί στον τόπο σας.»
Και χωρίς να περιμένει νέα ερώτηση, εξήγησε τι ήταν αυτό που θαύμαζε στους Έλληνες:
«Είναι ωραίοι οι Έλληνες. Δεν εννοώ πάντοτε στη μορφή, αν και τα μάτια όλων σπιθίζουν τόσο παράξενα και τόσο… λάγνα. Μ’ αρέσει το θάρρος και η ξενοιασιά τους, η διάθεσή τους να αγωνίζονται πάντοτε για το καλύτερο, έστω κι αν πρόκειται να τσακισθούν σε μια προσπάθεια δύσκολη.»
Η αναφορά στην Ελλάδα δεν έμεινε, ωστόσο, σε επίπεδο γενικών εντυπώσεων. Η Μονρόε συνδέει τη χώρα με μια προσωπική ανάμνηση από τα δύσκολα χρόνια της παιδικής της ηλικίας.
Όταν βρισκόταν στο ορφανοτροφείο του Λος Άντζελες, είχε γνωρίσει ένα ελληνόπουλο. Το παιδί είχε, όπως θυμόταν, μια ιδιαίτερη συνήθεια: μάζευε όστρακα και κοχύλια.
Η ίδια, γοητευμένη από τη μορφή και τον χαρακτήρα του, του είχε δώσει ένα όνομα εμπνευσμένο από την αρχαία Ελλάδα. «Τον είχα βγάλει “Απόλλωνα”.»
Με ένα χαμόγελο θυμάται ακόμη πως κάποια μέρα εκείνος τη φίλησε και στη συνέχεια οι δρόμοι τους χώρισαν. «Με είχε φιλήσει μια φορά… Μετά χαθήκαμε… Φαντάζομαι πώς θα είναι τώρα πια ένας τέλειος και ωραίος άνδρας…»
Η ανάμνηση αυτή φαίνεται πως εξακολουθούσε να την αγγίζει. Λίγο αργότερα επανήλθε στο ίδιο θέμα:
«Εγώ τους Έλληνες τους αγαπώ πολύ. Και σε όσα κείμενα τους διάβασα σε μετάφραση, αλλά και σαν ανθρώπους με σάρκα και οστά.»
Η Ελλάδα, έτσι, δεν εμφανίζεται στη συνέντευξη ως ένας μακρινός τόπος που η Μονρόε γνώριζε μόνο μέσα από την ιστορία και την αρχαία γραμματεία. Συνδέεται με ανθρώπους, αναμνήσεις και μια προσωπική συγκίνηση.
Το όνειρο να εγκαταλείψει το Χόλιγουντ και να κάνει παιδιά
Προς το τέλος της συζήτησης, ο Λιδωρίκης τη ρώτησε ποια ήταν η μεγαλύτερη επιθυμία της για τα χρόνια που έρχονταν.
Η απάντησή της ήταν λιτή, αλλά ίσως περισσότερο αποκαλυπτική από οποιαδήποτε άλλη: «Η επιθυμία μου είναι να κάνω μερικές εξαιρετικές ταινίες και έπειτα ν’ αποσυρθώ για να κάνω… παιδιά.»
Η εικόνα που είχε δημιουργηθεί μέχρι εκείνη τη στιγμή ήταν πλέον ξεκάθαρη. Η γυναίκα που για εκατομμύρια ανθρώπους συμβόλιζε τη λάμψη, την επιτυχία και τη γοητεία ονειρευόταν μια ζωή μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας.
Λίγο πριν ολοκληρωθεί η συνάντηση, ο Λιδωρίκης, ο οποίος είχε γνωρίσει και είχε πάρει συνεντεύξεις από πολλούς από τους μεγάλους αστέρες του Χόλιγουντ της εποχής, της ζήτησε να στείλει ένα μήνυμα στους εκατομμύρια θαυμαστές της.
Η Μονρόε χαμογέλασε και απάντησε με τον δικό της, ιδιαίτερο τρόπο: «Πέστε τους ότι, αν δεν μπορούν να κάνουν κάτι το σοφό, να περιορισθούν στο να θαυμάζουν και να απολαμβάνουν τη γυναικούλα ή τη φιλενάδα τους, που ασφαλώς θα αξίζει κάτι περισσότερο. Τότε ας κλείσουν τα μάτια τους λίγο… ας είναι τρυφεροί μαζί τους κι ας συλλογίζονται εμένα.»
Η συνέντευξη έφτανε στο τέλος της. Η Μέριλιν σηκώθηκε για να αποχαιρετήσει τον Έλληνα δημοσιογράφο. Πριν χωρίσουν, στράφηκε προς τον Λιδωρίκη και του είπε χαμογελώντας: «Ξέρετε ότι οι Έλληνες μ’ αρέσουν πάρα πολύ.»
Ο Λιδωρίκης έφυγε από τη συνάντηση κρατώντας ως πολύτιμο ενθύμιο τα λόγια της για την Ελλάδα και τους Έλληνες.
Ο θάνατος της Μέρλιν Μονρόε
Οκτώ χρόνια αργότερα, στις 5 Αυγούστου 1962, ο κόσμος θα ξυπνούσε με την είδηση ότι η Μέριλιν Μονρόε είχε βρεθεί νεκρή στο σπίτι της στο Μπρέντγουντ του Λος Άντζελες. Ήταν μόλις 36 ετών. Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία, ο θάνατός της είχε σημειωθεί το προηγούμενο βράδυ, στις 4 Αυγούστου.
Η είδηση σφράγισε το τέλος μιας ζωής που είχε ταυτιστεί όσο λίγες με τη λάμψη του κινηματογράφου και τη μυθολογία του Χόλιγουντ. Η συνέντευξη που είχε παραχωρήσει στον Αλέκο Λιδωρίκη, οκτώ χρόνια νωρίτερα, διατηρεί ωστόσο μια διαφορετική αξία.
Μέσα από τις απαντήσεις της, η Μονρόε εμφανίζεται όχι ως το απρόσιτο κινηματογραφικό είδωλο που είχε δημιουργήσει η βιομηχανία του θεάματος, αλλά ως μια γυναίκα που αναζητούσε την αγάπη, την προσωπική ευτυχία, τη γνώση και μια ζωή που ίσως να μην είχε καμία σχέση με εκείνη που τελικά της επιφύλαξε η μοίρα.
Ορισμένες από τις συνεντεύξεις του Αλέκου Λιδωρίκη περιλαμβάνονται στο βιβλίο «Μίλησα με Μορφές του Αιώνα μας» (Εστία – Διεθνείς Σχέσεις Πολιτισμού, 1992).
Δείτε και αυτά