«Ρίγησα μπροστά στα λείψανα»: Εκατοντάδες πιστοί κατέκλυσαν τους δρόμους της πόλης και συνόδευσαν το σκήνωμα του Αγίου Γεωργίου του Νεαπολίτου στο Ιωνικό Κέντρο

November 4, 2026


Εκατοντάδες πιστοί συνόδευσαν το σκήνωμα του Αγίου Γεωργίου του Νεαπολίτου στους δρόμους της Νέας Ιωνίας. Το απόγευμα της Δευτέρας, η πομπή ξεκίνησε από τον Άγιο Ευστάθιο στον Περισσό και κατέληξε στον νέο ναό του Ιωνικού Κέντρου. Για πολλούς κατοίκους, η μεταφορά του σκηνώματος του πολιούχου της Μητρόπολης ξύπνησε μνήμες από την προσφυγική ιστορία της γειτονιάς.Το άφθαρτο σκήνωμα φυλασσόταν στον …

Εκατοντάδες πιστοί συνόδευσαν το σκήνωμα του Αγίου Γεωργίου του Νεαπολίτου στους δρόμους της Νέας Ιωνίας. Το απόγευμα της Δευτέρας, η πομπή ξεκίνησε από τον Άγιο Ευστάθιο στον Περισσό και κατέληξε στον νέο ναό του Ιωνικού Κέντρου. Για πολλούς κατοίκους, η μεταφορά του σκηνώματος του πολιούχου της Μητρόπολης ξύπνησε μνήμες από την προσφυγική ιστορία της γειτονιάς.

Από τον Άγιο Ευστάθιο στον νέο ναό

Το άφθαρτο σκήνωμα φυλασσόταν στον Ιερό Ναό Αγίου Ευσταθίου από το 1924, μετά την ανταλλαγή των πληθυσμών. Η παρουσία του στον Περισσό συνδέεται με την ιστορία των προσφύγων από τη Νεάπολη της Καππαδοκίας, το σημερινό Νεβσεχίρ. Από εκεί ξεκίνησε η λιτανεία με προορισμό τον νεόδμητο ναό του Αγίου Γεωργίου στο συγκρότημα του Ιωνικού Κέντρου.

Καθώς η πομπή περνούσε από τη λεωφόρο Ηρακλείου, οι πιστοί έραιναν τη διαδρομή με δάφνες, υπό τους ήχους της Φιλαρμονικής και με τη συνοδεία αγημάτων. Στο Ιωνικό Κέντρο, ο μητροπολίτης Γαβριήλ άνοιξε τις θύρες κατά την ακολουθία των θυρανοιξίων, ώστε να περάσει πρώτο στον ναό το σκήνωμα του Αγίου. Ακολούθησε ο μέγας πανηγυρικός αρχιερατικός εσπερινός.

Οι εκδηλώσεις ολοκληρώνονται σήμερα, Τρίτη 3 Νοεμβρίου, ανήμερα της εορτής του Αγίου, με την πρώτη πανηγυρική θεία λειτουργία στον νέο ναό και τα εγκαίνια της Αίθουσας Πολιτισμού του Ιωνικού Κέντρου.

Δείτε την πρώτη θεία λειτουργία στον νέο ναό

Οι κάτοικοι μιλούν για τη μεταφορά του σκηνώματος

Πιστοί που παρακολούθησαν τη λιτανεία μίλησαν στο πρακτορείο Όραντζ Πρες για όσα ένιωσαν εκείνη την ημέρα. Κάποιοι στάθηκαν στη συγκίνηση του προσκυνήματος, ενώ άλλοι εξέφρασαν το παράπονό τους για την αποχώρηση του σκηνώματος από την ενορία όπου βρισκόταν επί δεκαετίες.

Η κ. Αναστασία, που ζει στην περιοχή εδώ και 55 χρόνια και συμμετέχει επί 16 χρόνια στο φιλόπτωχο έργο του Αγίου Στεφάνου, μίλησε για τον δεσμό της με την εκκλησία και την πίστη που παρέλαβε από τους παλαιότερους.

«Χρόνια μας πολλά, βοήθειά μας ο Άγιος. Εγώ είμαι 55 χρόνια εδώ, οπότε είμαι παλιά. Είμαι στον Άγιο Στέφανο, δεκαέξι χρόνια στο φιλόπτωχο. Με ξέρουν όλοι οι παπάδες και οι δεσποτάδες. Να ‘μαστε καλά, να ‘χουμε υγεία. Ο δεσπότης μας να ‘ναι γερός, να κάνει αυτά τα πράγματα για τους φιλοπτώχους. Τον αγαπάμε. Έτσι γεννηθήκαμε (με την πίστη), έτσι τα βρήκαμε, έτσι τα πάμε. Άλλωστε έχουμε πολλά χρόνια τέτοια κληρονομιά».

Η Έλια, επίσης κάτοικος της περιοχής, περιέγραψε τη στιγμή που στάθηκε μπροστά στο σκήνωμα. Όπως είπε, «ο Άγιος Γεώργιος είναι θαυματουργός. Γι’ αυτό ήρθαμε κι εμείς, για να προσκυνήσουμε και να τον δούμε σε όλο του το μεγαλείο. Να σας πω ότι τα λείψανα που είδα… ρίγησα».

Με δάκρυα στα μάτια, ο κ. Κώστας, μικρασιατικής καταγωγής, εξήγησε γιατί θεωρεί τον Άγιο Ευστάθιο σπίτι του σκηνώματος και γιατί τον πίκρανε η μεταφορά του από την προσφυγική γειτονιά.

«Ήρθαμε για τον Άγιο Γεώργιο, αλλά είναι λάθος που τον πήραν από εδώ. Χρόνια είχε εδώ στον Άγιο Ευστάθιο. Εδώ είναι η Νεάπολη. Είμαστε Μικρασιάτες, από τη Μικρά Ασία ήρθαν εδώ πέρα. Ήταν το σπίτι του εδώ. Αλλά τι να κάνεις, με την εξουσία δεν μπορείς να τα βάλεις. Εμείς είμαστε χριστιανοί, πιστεύουμε στον Χριστό. Το πήραν επειδή είναι κοντά ο ηλεκτρικός σταθμός του Περισσού και θα πηγαίνει περισσότερος κόσμος από αυτή την πλευρά. Συμφωνώ ως προς αυτό, αλλά όλοι ξέρουν ότι εδώ υπήρχε το σκήνωμα του Αγίου Γεωργίου του Νεαπολίτη. Εκεί πέρα τι είναι; Εκεί δεν είναι Νεάπολη».

Η Αγγελική για τις μνήμες που της ξύπνησε το προσκύνημα

Για την κ. Αγγελική, η στιγμή του προσκυνήματος έφερε στον νου τον γιο της και τον σύζυγό της. Η ίδια μίλησε για τις δύο απώλειες και εξήγησε γιατί ένιωσε τόσο προσωπικά τη συγκίνηση εκείνης της ημέρας.

«Μας αρέσει εδώ, το λείψανο που προσκυνήσαμε είναι το κάτι άλλο. Είναι σαν να έχουμε έναν πεθαμένο δικό μας… Έχω χάσει και τον γιο μου και τον σύζυγό μου και γι’ αυτό το αισθάνομαι έτσι. Έτσι το βιώνουμε, είμαστε κάπως συναισθηματικά φορτισμένοι».

Το διαβάσαμε εδώ

Δείτε και αυτά
ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ
Ορισμένα αναρτώμενα από το διαδίκτυο κείμενα ή εικόνες (με σχετική σημείωση της πηγής), θεωρούμε ότι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα συγγραφέων, παρακαλούμε ενημερώστε μας για να τα αφαιρέσουμε. Επίσης σημειώνεται ότι οι απόψεις του ιστολόγιου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου. Για τα άρθρα που δημοσιεύονται εδώ, ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρουμε καθώς απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των συντακτών τους και δεν δεσμεύουν καθ’ οιονδήποτε τρόπο το ιστολόγιο.